موضوع آفرینش در دین زرتشت :
پیش از اینکه، آیین اسلام، مدت آفرینش را شش هنگام بداند، آیین زرتشت نیز
همانند آیینهای دیگر مانند یهود، مدت آفرینش را شش هنگام دانسته است.
البته تورات و قرآن این جریان را شش روز یاد کردهاند، در حالیکه بر طبق
آیین مزدیسنا، اهورامزدا جهان را در شش گاهانبار یا گهنبار که مدت 365 روز
سال باشد، آفرید، نه در شش روز متوالی.
"نامهای وقتهای ششگانهی آفرینش یا شش گاهانبار، که هریک دارای جشن ویژهای بود، بهشرح زیر است:
1- میدیوزرم (Maidyuzarm)، که از روز 11 اردیبهشت یا خورشید روز آغاز
میگردد و در پانزدهم همان ماه پایان میپذیرد. در این هنگام آسمان و
کهکشان و ستارگان آفریده شده است.
2- میدیوشم (Maidyushem)، که از 105 (سدوپنجمین) روز سال، یعنی 11 تیرماه
آغاز میشود و در پانزدهم آن ماه پایان مییابد. در این روزها، آبها
آفریده شده است.
3- پیتیشهیم (Paityshahim)، آغاز ان در 180 (سدوهشتادمین) روز سال است که اشتاد نام دارد که در این روزها زمین آفریده شده است.
4- ایاترم (Ayatherm)، زمان آغاز این گاهانبار، 210 (دویست و دهمین) روز پس
از آغاز سال و بهحساب قدیم، 26 مهر یا اشتاد روز و پایان آن 30 مهر است
که بهحساب کنونی از 20 تا 24 ماه مهر است. در این روزها درختان و گیاهان
آفریده شده است.
5- میدیارم (Maidyarem)، آغاز این دوره از آفرینش، 209 (دویست و نهمین) روز سال، یعنی بهحساب سررسید کنونی 10 ،
ده دیماه و پایان آن در چهاردهم همان ماه است. در این روزها، جانوران آفریده شدهاند.
6- همس پت مدم (Hamas Path Madam)، گاهانبار اخیر 305 (سیسدوپنجمین) روز
سال، ولی به موجب سررسید کنونی آغاز آن 25 و پایانش آخر اسفند یعنی شب اول
فروردین است. این گاهانبار از دیگر هنگامها گرامیتر و مهمتر شمرده
میشود و یکی از برتریهای آن اینست که آفرینش انسان در طی آنها شکل
گرفته است.
(استاد عبدالعظیم رضایی،تاریخده هزار ساله ایران،جلد1، از پیدایش آریاها تا انقراض پارتها، برگ 80،81).